fbpx

Verhalen van de Nachtwacht #4 | Het diepste blauw

Mijn nachtdienst begint meestal onder een zwarte hemel. Het grootste deel van het jaar lijkt het, als ik om kwart voor elf het kazerneterrein oploop, alsof er nooit een overdag is geweest. In deze periode is dat anders. Zelfs op dagen dat de zon nauwelijks tevoorschijn komt is de hemel blauw gekleurd als ik onderweg ben naar Akoesticum. Boven de bossen glundert de lucht. Vaak sta ik even stil in de oplopende voortuin van de kazerne. Dan kijk ik omhoog, naar het vallen van de nacht. Er lijkt iets te sterven en iets geboren te worden. De donker wordende hemel als een immens meditatievlak zonder begin of einde. Het pure blauw trekt me zo aan dat mijn ogen het willen grijpen. Na zulk turen is de situatie in de kazerne erg aards, met de lift, de tafels en stoelen, de spotjes in vloer. Nu de tweede helft van juli is aangebroken worden de dagen alweer korter. Zeer geleidelijk, maar ik merk het. Elke avond als ik mijn spullen in mijn slaapkamer zet kijk ik door het raam naar het blauw van de hemel. Elke avond is het blauw iets dieper, iets intenser. Tot ik over een paar weken mijn spullen op mijn kamer zet, het raam uitkijk en het zwart in staar.

– De Nachtwacht

Tekst: Sebastiaan Mets
Illustratie: Marlijn van Zadelhoff

<< Lees hier Verhalen van de Nachtwacht #3 Gekleurd licht