fbpx

Verhalen van de Nachtwacht #3 | Gekleurd licht

Langzaamaan wordt de wereld, en daarmee ook Akoesticum, weer normaal. Hoewel, normaal zal ik het niet noemen. Maar we zijn weer open. Vanaf vandaag is Akoesticum een cultuurhotel. De eerste reserveringen stromen binnen. Ook komen er weer muzikanten.

Gisteravond had ik dienst. Ik had een instructie vooraf gekregen over een Finse zanger die rond middernacht zou arriveren. Ik zat bij de voordeur een boek te lezen en probeerde te begrijpen wat een fuga was toen de bel ging. Ik liep naar de glazen deuren, die zoals gebruikelijk automatisch open schoven. De zanger keek me aan met zijn staalblauwe blik en maakte een diepe buiging. Onwillekeurig deed ik een stap opzij om ruimte te maken. In een rechte lijn liep hij in de richting van het Auditorium. Rond zijn heupen zat een touw, waarmee hij wel twintig trolleys achter zich aantrok. Hij kende de weg, liep zo door naar de straat om koud water te pakken. Ik volgde hem, probeerde te doen alsof ik het niet vreemd vond dat hij met een trein vol spullen de kazerne binnenliep.
‘Het is hier warmer dan in Helsinki,’ zei hij en veegde het zweet van zijn gezicht met een zakdoek. Het lukte me blijkbaar niet om mijn verbazing te verbergen want hij keek naar zijn uitpuilende trolleys en begon te praten. ‘Ik ga graag goed voorbereid op pad,’ zei hij, ‘ik hou van schoonheid. Daarom heb ik bijvoorbeeld dit meegenomen.’ De zanger liep naar achter en pakte iets langwerpigs en zo te zien zwaars, dat hij op zijn schouder zette. ‘Ik ben gek op gekleurd licht.’ Hij zette het grote glas in loodraam tegen het hoge raam van de straat. Veel van de andere spullen waren ingepakt, waardoor ik niet kon zien wat het allemaal is.

‘Ja,’ zeg ik zo neutraal mogelijk, ik doe altijd mijn best om niet te oordelen, ‘gekleurd licht is mooi.’

– De Nachtwacht

Tekst: Sebastiaan Mets
Illustratie: Marlijn van Zadelhoff

<< Lees hier Verhalen van de Nachtwacht #2 Ravijnen