fbpx

Verhalen van de Nachtwacht #7 | Een snelle schim

Ik zit graag in de leeskamer. Sinds Akoesticum ook dienst doet als Cultuurhotel is de luie stoel die er stond naar het café verplaatst. Het is een joekel van een stoel waar je nooit meer uit weg wilt als je eenmaal hebt plaatsgenomen. Zijn uiterlijk -pardon lieve stoel- wordt ruimschoots gecompenseerd door zijn comfort. Zonder na te denken zink ik weg met een boek in deze stoel. Er blijft nou eenmaal niet veel over voor een nachtwaker in deze dagen. …

Lees meer

Verhalen van de Nachtwacht #6 | Bon Appétit

De keuken representeert de kern van een gebouw. Of het nou om een huis, een hotel, een klooster of een kazerne gaat. Niet voor niets noemt het zenboeddhisme een volledig gerealiseerd leven ‘de hoogste maaltijd’. Ook symboliseert de keuken het creatieve hart. Een kijkje in de keuken krijgen laat zien hoe iets gemaakt wordt en is exclusief. Iedereen kent de muzikaliteit van borrelende pannen en hakkende messen op een snijplank. En de liefde waarmee aan een verjaardagstaart of een kerstmaaltijd …

Lees meer

Verhalen van de Nachtwacht #5 | Lokroep uit het nachtelijke woud

Akoestiek: 0.1 geluidsleer, 0.2 wijze waarop het geluid door een ruimte wordt verbreid en voortgeplant, 0.3 de eigenschappen van een ruimte met betrekking tot de weerkaatsing van geluiden. Akoesticum onthult met haar naam de essentie van de plek. Achter de hoge gevel met grote ramen en de ronde voordeur van de voormalige kazerne huist een universum voor muzikanten. Muziekstandaarden en vleugels die tussen de juiste vloeren en plafonds in de correcte luchtvochtigheid staan. Als nachtwacht weet ik altijd wie er …

Lees meer

Verhalen van de Nachtwacht #4 | Het diepste blauw

Mijn nachtdienst begint meestal onder een zwarte hemel. Het grootste deel van het jaar lijkt het, als ik om kwart voor elf het kazerneterrein oploop, alsof er nooit een overdag is geweest. In deze periode is dat anders. Zelfs op dagen dat de zon nauwelijks tevoorschijn komt is de hemel blauw gekleurd als ik onderweg ben naar Akoesticum. Boven de bossen glundert de lucht. Vaak sta ik even stil in de oplopende voortuin van de kazerne. Dan kijk ik omhoog, …

Lees meer

Verhalen van de Nachtwacht #3 | Gekleurd licht

Langzaamaan wordt de wereld, en daarmee ook Akoesticum, weer normaal. Hoewel, normaal zal ik het niet noemen. Maar we zijn weer open. Vanaf vandaag is Akoesticum een cultuurhotel. De eerste reserveringen stromen binnen. Ook komen er weer muzikanten. Gisteravond had ik dienst. Ik had een instructie vooraf gekregen over een Finse zanger die rond middernacht zou arriveren. Ik zat bij de voordeur een boek te lezen en probeerde te begrijpen wat een fuga was toen de bel ging. Ik liep …

Lees meer

Verhalen van de Nachtwacht #2 | Ravijnen

Niet alleen de mens raakt soms gewond, ook een gebouw kan letsel oplopen. Dat zegt niemand als hij het heeft over een beschadigd gebouw. Het toedichten van menselijke eigenschappen aan gebouwen of voorwerpen leren we af in onze kindertijd. Toch betekent de Frisokazerne waarin Akoesticum huist meer voor mij dan alleen wat opgestapelde stenen met een dak erop. Ik dwaal nu voor het vierde jaar door een nachtelijk Akoesticum. De straat, het café, de leeskamer, de tuinzalen zijn thuis geworden. …

Lees meer

Verhalen van de Nachtwacht #1 | Eiland

Akoesticum is slecht te zien voor de buitenwereld, terwijl het gebouw pal naast het station ligt. Dat viel me op bij mijn eerste bezoek. Toen ik laatst voor het eerst sinds langere tijd moest nachtwaken keek ik even op. Oja, schoot me te binnen, dat is ook zo. Nu de bomen uitlopen is het gebouw volledig onttrokken aan het zicht. Het verraste me omdat ik er voor het laatst was geweest in maart. Gewoonlijk werkte ik zonder onderbreking van zes …

Lees meer